វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អប្រិយ
គុ. [អ័ប-ប្រី]
(ម.ព. អប្បិយ) :
(ម.ព. អប្បិយ) :
(ម.ព. អប្បិយ) :
“មនុស្សអប្រិយ; ពាក្យអប្រិយ; របស់អប្រិយ៍។”
(ម.ព. អប្បិយជន)។
“”
(ម.ព. អប្បិយបុត្ត)។
“”
(ម.ព. អប្បិយវាចា)។
“”
(ម.ព. អប្បិយភណ្ឌ)។
“”
(ម.ព. អប្បិយភាព)។
“”
(ម.ព. អប្បិយវាទី)។
“”
(ម.ព. អប្បិយវាទី)។
“”
សំឡេងឬសូរមិនជាទីស្រឡាញ់គឺមិនគួរឱ្យចង់ឮចង់ស្ដាប់។
“”
(បទរាយ, ខ្មែរច្រើនប្រើ អប្រិយ ជាង)។