វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អពមង្គល
គុ. [អៈ-ពៈ-មង់-គល់] ឬ [អប់-ពៈ-មង់-គល់]
ដែលប្រាសចាកមង្គល, ដែលឃ្វាងផុតពីមង្គល :
ដែលប្រាសចាកមង្គល, ដែលឃ្វាងផុតពីមង្គល :
ដែលប្រាសចាកមង្គល, ដែលឃ្វាងផុតពីមង្គល :
“អំពើអពមង្គល; មនុស្សអពមង្គល។”
សេចក្ដីមិនចម្រើន; ហេតុដែលនាំឱ្យវិនាស, ឱ្យអាប់ឱន :
“ហេតុ ឬអំពើណាដែលនាំឱ្យវិនាសបើទុកជាសន្មតឬជឿថាជាមង្គល ក៏គង់នៅជាអពមង្គលតាមធម្មតាដូច្នោះឯង, យើងទាំងអស់គ្នាសុទ្ធតែជាអ្នកត្រូវការដោយមង្គល, ប្រយ័ត្ន! ក្រែងលោភ័ន្តច្រឡំលើអពមង្គលទៅវិញ!”
(ម.ព. អបមង្គល ក្នុង អប{¥¥}២{££}, វេវ. អបមង្គល; ព.ផ្ទ. មង្គល)។