វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អព្ភក្ខាន—
[អ័ប-ភ័ក-ខា-ណៈ—]
(ម.ព. អព្ភក្ខាន) បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ។
(ម.ព. អព្ភក្ខាន) បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ។
(ម.ព. អព្ភក្ខាន) បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ។
“”
សម្ដីបង្កាច់, ពាក្យកាច់មួល។
“”
(ម.ព. អព្ភក្ខានកថា)។
“”
(ម.ព. អព្ភក្ខានកថា)។
“”
(ម.ព. អព្ភក្ខានកថា)។
“”
(ម.ព. អព្ភក្ខានវាទី)។
“”
អ្នកដែលហៃឬប៉ិនខាងការនិយាយបង្កាច់។
“”
(បើស្ត្រីជា អព្ភក្ខានវាទិនី)។