វចនា.
វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម

អភិមង្គល

ន. [អៈ-ភិ-មង់-គល់]

មង្គលដ៏ឧត្តម, ហេតុដែលនាំឱ្យមានសេចក្ដីចម្រើនក្រៃលែង, អភិវុឌ្ឍករណ៍ (ព.កា.) ប្រើជា អភិមង្គល៍ (អៈភិមង់) ក៏បាន :

ស្វែងយល់ពីពាក្យ

និយមន័យ

១ ន័យ
១

មង្គលដ៏ឧត្តម, ហេតុដែលនាំឱ្យមានសេចក្ដីចម្រើនក្រៃលែង, អភិវុឌ្ឍករណ៍ (ព.កា.) ប្រើជា អភិមង្គល៍ (អៈភិមង់) ក៏បាន :

ឧទាហរណ៍

“ព្រះពុទ្ធស្ដេចទ្រង់ ប្រទានអភិមង្គល៍ ដោយព្រះឱវាទ ឱ្យសត្វលោក តាំងចិត្តឱ្យស្អាត កុំឱ្យគ្រោតគ្រាត ច្របូលច្របល់។ ប្រព្រឹត្តប្រតិបត្តិ កម្ចាយកម្ចាត់ ធម៌ជាអកុសល ជម្រះសន្តាន ឱ្យបានលុះដល់ អរិយមគ្គផល ដល់និព្វានហោង។ ឬ មួយបែបទៀតថា អ្នកកាន់សីលគង់ កបដោយអភិមង្គល៍ សព្វទិនរាត្រី ប្រាកចាកឧបទ្រព កបដោយសិរី ចម្រើនសួស្ដី ឥតបីមោះហ្មង។”

ទម្រង់ និងការបង្កើតពាក្យ

ទម្រង់ពាក្យ

ពាក្យផ្សំ

បន្តរៀនទៀត

ពាក្យដែលអ្នកអាចចូលចិត្ត

មើលទាំងអស់