វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អភូត
គុ. [អៈ-ភូត]
ដែលមិនកើត, មិនមាន; ដែលមិនពិត, មិនមែន, ពុំប្រាកដ :
ដែលមិនកើត, មិនមាន; ដែលមិនពិត, មិនមែន, ពុំប្រាកដ :
ដែលមិនកើត, មិនមាន; ដែលមិនពិត, មិនមែន, ពុំប្រាកដ :
“ពាក្យអភូត គឺពាក្យមិនពិត។”
ការណ៍ឬហេតុមិនពិត។
“”
ដែលមិនធ្លាប់មាន, មិនដែលមាន។
“”
សម្ដីមិនពិត។
“”
(ម.ព. អភូតវាចា)។
“”
អ្នកដែលច្រើនតែនិយាយពាក្យមិនពិត។
“”
(ម.ព. អភូតវាទិន)។
“”
(ម.ព. អភូតវាទិន)។
“”
(ម.ព. អភូតការណ៍)។
“”
(ខ្មែរប្រើក្លាយជា ភូត "មិនពិត" ពាក្យភូត, ភូតភរ)។