វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អយ្យក
ន. [អ័យ-យ៉ៈ-កៈ]
(ម.ព. អយ្យកោ)។
(ម.ព. អយ្យកោ)។
(ម.ព. អយ្យកោ)។
“”
សណ្ដាប់ធ្នាប់ឬប្រពៃណីពីជីតាមក :
“ប្រព្រឹត្តតាមអយ្យកធម៌។”
គន្លងឬលំអានរបស់ជីតា។
“”
(ម.ព. អយ្យកធម៌)។
“”
(ម.ព. អយ្យកធម៌)។
“”
ភាពជាចាស់ទុំ; ភាពជាអ្នកគួរគេលើកថាជាចាស់ទុំ។
“”
(ម.ព. មហយ្យកា, មហយ្យិកា និង មហយ្យកោ ផង)។