វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អលជ្ជី
គុ., ន. [អៈ-ឡ័ច-ជី]
ដែលឥតខ្មាស; អ្នកឥតខ្មាស :
ដែលឥតខ្មាស; អ្នកឥតខ្មាស :
ដែលឥតខ្មាស; អ្នកឥតខ្មាស :
“មនុស្សអលជ្ជី (បើស្ត្រីជា អលជ្ជិនី)។”
(ម.ព. ទៅមករកគ្នាដោយអលជ្ជី)។
“”
ទៅមករកគ្នាដោយឥតខ្មាស គឺពុំបាច់ហៅរកក៏អាចទៅមករកគ្នាបាន ព្រោះស្និទ្ធស្នាលនឹងគ្នាណាស់ (ព.សា.) ច្រើននិយាយថា ទៅមករកគ្នាជាខួបខាលអលជ្ជី ទៅមករកគ្នាជាញឹកញយដោយឥតអៀនឥតខ្មាស)។
“”
(ម.ព. អលជ្ជីភិក្ខុ)។
“”
បុគ្គលឥតខ្មាស។
“”
ភាពឬដំណើររបស់អ្នកឥតខ្មាស។
“”
ភិក្ខុ, បព្វជិត, សមណៈ ឥតខ្មាស។
“”
(ម.ព. អលជ្ជីភិក្ខុ)។
“”
(ព.ផ្ទ. លជ្ជី; លជ្ជិនី)។