វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អវិញ្ញូ
គុ. [អៈ-វិញ-ញូ]
ដែលមិនមានការដឹង; ល្ងង់, ខ្លៅ :
ដែលមិនមានការដឹង; ល្ងង់, ខ្លៅ :
ដែលមិនមានការដឹង; ល្ងង់, ខ្លៅ :
“មនុស្សអវិញ្ញូ។”
អ្នកល្ងង់, អ្នកខ្លៅ។
“”
ជនល្ងង់, ជនខ្លៅ។
“”
ភាពនៃអវិញ្ញូ; ភាវៈនៃកូនក្មេងតូចពុំទាន់ដឹងក្ដី។
“”
(ព.ផ្ទ. វិញ្ញូ)។