វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អវិន័យ
គុ. [អៈ-វិ-នៃ]
ដែលមិនមែនវិន័យ; ក្រៅវិន័យ, ក្រៅច្បាប់; ដែលខុសពីវិន័យ, ខុសច្បាប់; ដែលឥតច្បាប់, ឥតសណ្ដាប់ធ្នាប់, ឥតរបប; ដែលមិនរៀបរយ :
ដែលមិនមែនវិន័យ; ក្រៅវិន័យ, ក្រៅច្បាប់; ដែលខុសពីវិន័យ, ខុសច្បាប់; ដែលឥតច្បាប់, ឥតសណ្ដាប់ធ្នាប់, ឥតរបប; ដែលមិនរៀបរយ :
ដែលមិនមែនវិន័យ; ក្រៅវិន័យ, ក្រៅច្បាប់; ដែលខុសពីវិន័យ, ខុសច្បាប់; ដែលឥតច្បាប់, ឥតសណ្ដាប់ធ្នាប់, ឥតរបប; ដែលមិនរៀបរយ :
“មនុស្សអវិន័យ, ពួកជនអវិន័យ, ស្រុកអវិន័យ, ពួកទាហានអវិន័យ។”
សម្ដីខុសច្បាប់ឬក្រៅច្បាប់។
“”
(ម.ព. អវិនយកថា)។
“”
(ម.ព. អវិនយកថា)។
“”
អ្នកដែលច្រើនតែនិយាយខុសច្បាប់ឬក្រៅច្បាប់។
“”
(ម.ព. អវិនយវាទិន)។
“”
(ព.ផ្ទ. វិនយកថាឬវិនយវាចា, វិនយវាទ)។