អសង្ហារិម—

(ម.ព. អសង្ហារិមៈ) បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ។

ការធ្វើឱ្យអ្វីៗនៅនឹងថ្កល់។

ដែលនាំយក ឬដែលលើកយកទៅមកពុំបាន, ដែលពុំអាចធ្វើឱ្យកក្រើកឬឱ្យឃ្លាតចាកទីបាន :

ទ្រព្យជាអសង្ហារិមៈ។

ភណ្ឌៈឬវត្ថុជាអសង្ហារិមៈ។

(ម.ព. អសង្ហារិមភណ្ឌ)។