វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អសាធនីយ៍
គុ. [អៈ-សា-ធៈ-នី]
(ម.ព. អសាធនីយ)។
(ម.ព. អសាធនីយ)។
(ម.ព. អសាធនីយ)។
“”
ជនថ្នាក់ខ្ពស់។
“”
ទី, កន្លែងសម្រាប់ជនម្នាក់ៗ។
“”
ទានដែលទាយកឱ្យចំពោះបុគ្គល គឺឱ្យសំដៅបុគ្គលម្នាក់ៗមិនទូទៅដល់បុគ្គលឯទៀត, បុគ្គលិកទាន។
“”
ទ្រព្យដែលមិនទូទៅដល់បុគ្គលដទៃ; ទ្រព្យឧត្តម។
“”
(ព.វ.) នាមដែលមិនទូទៅទៀត, វិសាមញ្ញនាម :
“ភ្នំពេញ, ព្រៃនគរ ជាអសាធារណនាម។”
សំបុត្រផ្ទាល់ខ្លួន។
“”
(ម.ព. អសាធារណបណ្ណ)។
“”
(ព.វិ.) ពុទ្ធប្បញ្ញត្តិ ដែលមិនទូទៅដល់សហធម្មិកទាំងប្រាំ។
“”
ប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួន។
“”
សេចក្ដីសុខផ្ទាល់ខ្លួន។
“”
(ម.ព. អសាធារណដ្ឋាន)។
“”
(ព.ផ្ទ. សាធារណជន)។