វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អសាធុ
គុ. [អៈ-សា-ធុ]
ដែលមិនល្អ, ពុំប្រពៃ, មិនត្រឹមត្រូវ; អាក្រក់។
ដែលមិនល្អ, ពុំប្រពៃ, មិនត្រឹមត្រូវ; អាក្រក់។
ដែលមិនល្អ, ពុំប្រពៃ, មិនត្រឹមត្រូវ; អាក្រក់។
“”
អសប្បុរស, ជនចិត្តអាក្រក់, មនុស្សចិត្តបាប។
“”
អំពើមិនល្អ, អំពើរបស់អសប្បុរស។
“”
ជនចិត្តអាក្រក់។
“”
ផ្លូវនៃអំពើពុំប្រសើរ, ផ្លូវអកុសល។
“”
សម្ដីអាក្រក់, សម្ដីអសប្បុរស។
“”
(ម.ព. អសាធុវាចា)។
“”
អ្នកដែលច្រើនតែប្រើសម្ដីផ្ដន្ទាឬប្រើសម្ដីនៃអសប្បុរស។
“”
(ម.ព. អសាធុវាទិន)។
“”
(ម.ព. អសាធុវាទិន)។
“”
(ព.ផ្ទ. សាធុ)។