វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អសុន្ទរ
គុ. [អៈ-សុន-ទៈ-រ៉ៈ]
ដែលមិនល្អ; ពុំពីរោះ (ព.កា.) ប្រើជា អសុន្ទរា, អសុន្ទរោ, អសុន្ទរំ ក៏បាន)។
ដែលមិនល្អ; ពុំពីរោះ (ព.កា.) ប្រើជា អសុន្ទរា, អសុន្ទរោ, អសុន្ទរំ ក៏បាន)។
ដែលមិនល្អ; ពុំពីរោះ (ព.កា.) ប្រើជា អសុន្ទរា, អសុន្ទរោ, អសុន្ទរំ ក៏បាន)។
“”
(ម.ព. អសុន្ទរវាចា)។
“”
(ម.ព. អសុន្ទរវាចា)។
“”
សម្ដីពុំពីរោះ សម្ដីអាក្រក់។
“”
(ម.ព. អសុន្ទរវាចា)។
“”
អ្នកដែលច្រើនតែប្រើសម្ដីអាក្រក់។
“”
(ម.ព. អសុន្ទរវាទិន)។
“”
សូរសព្ទពុំពីរោះ។
“”
(ព.ផ្ទ. សុន្ទរ)។