វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អសុភ
[អៈ-សុប]
មិនល្អ; គួរខ្ពើម, គួរឆ្អើម :
មិនល្អ; គួរខ្ពើម, គួរឆ្អើម :
មិនល្អ; គួរខ្ពើម, គួរឆ្អើម :
“រូបអសុភ, របស់អសុភ។”
រូបស្លាប់, សព, សាកសព ឬរូបដែលស្លាប់ស្អុយហើយ, គំរង់ :
“សំពត់រុំអសុភ (សំពត់ស្នប) ; អសុភឆ្កែអណ្ដែតទឹក, អសុភហើមពេញ។”
កម្មដ្ឋានដែលទាញយករូបមិនស្អាត (ដូចយ៉ាងរូបសាកសពហើមប្រេះបែកជាដើម) មកជាអារម្មណ៍ (ពិចារណាឱ្យឃើញថាប្រាកដជាមិនស្អាតគួរខ្ពើមឆ្អើមមែន)។
“”
(ម.ព. អសុភានុបស្សី)។
“”
អ្នកដែលសម្លឹងរំពឹងឃើញរូបកាយថាមិនល្អ។
“”
អារម្មណ៍ដែលតោងជាប់ចំពោះទៅរករូបអសុភ។
“”
ភាវនារំពឹងចំពោះរូបអសុភជាអារម្មណ៍។
“”
(បើស្ត្រីជា អសុភានុបស្សិនី ព.ផ្ទ. សុភានុបស្សី; សុភានុបស្សិនី)។