វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អសេរី
ន. [អៈ-សេ-រ៉ី]
អ្នកដែលមិនមានអំណាចលើខ្លួន, អ្នកដែលនៅក្រោមបង្គាប់គេ។
អ្នកដែលមិនមានអំណាចលើខ្លួន, អ្នកដែលនៅក្រោមបង្គាប់គេ។
អ្នកដែលមិនមានអំណាចលើខ្លួន, អ្នកដែលនៅក្រោមបង្គាប់គេ។
“”
ប្រទេសឥតអំណាច, ប្រទេសជាចំណុះគេ។
“”
ភាវៈនៃអ្នកឥតអំណាច។
“”
(ម.ព. អសេរីបទេស)។
“”
(ម.ព. អសេរីភាព)។
“”
(ប្រើជា អស្វៃរិន ក៏បាន; បើស្ត្រីជា អសេរិនីឬអស្វៃរិនី វេវ. អនត្តាធីន, បរាធីន ព.ផ្ទ. សេរីឬស្វៃរិន, អត្តាធីន, អាត្មាធីន; សេរិនីឬស្វៃរិនី)។