វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អស់អញ
គុ.កិ., គុ. [អស់-អាញ់]
ដែលអស់ពីចិត្តពីថ្លើមរបស់ខ្លួន, ដែលយកចិត្តទុកដាក់ពេញទី :
ដែលអស់ពីចិត្តពីថ្លើមរបស់ខ្លួន, ដែលយកចិត្តទុកដាក់ពេញទី :
ដែលអស់ពីចិត្តពីថ្លើមរបស់ខ្លួន, ដែលយកចិត្តទុកដាក់ពេញទី :
“ធ្វើការអស់អញ; ការអស់អញ។”
ដែលយកចិត្តទុកដាក់ពេញទី ដោយចង់ឱ្យបានសម្រេចការឆាប់, ឱ្យបានដូចបំណងយ៉ាងឆាប់, ឱ្យបរិសុទ្ធល្អ។
“”
ការយកចិត្តទុកដាក់ពេញទី :
“ខំប្រឹងធ្វើការដោយអស់អញលំគេញ។”
(ម.ព. អស់អញលំគេញ)។
“”
(ម.ព. លំគេញ ផង)។