វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អហង្ការិន
គុ., ន. [អៈ-ហ័ង-កា-រ៉ិន]
ដែលមានអហង្កការ; ដែលប្រកាន់មានះខ្លាំង; ដែលរឹងត្អឹងឬមុខរឹងក្រៃពេក; អ្នកដែលមានអហង្ការ :
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
១ ន័យនិយមន័យ
១
ដែលមានអហង្កការ; ដែលប្រកាន់មានះខ្លាំង; ដែលរឹងត្អឹងឬមុខរឹងក្រៃពេក; អ្នកដែលមានអហង្ការ :
ឧទាហរណ៍
“មនុស្សអហង្ការិន។”
ចំណាំការប្រើប្រាស់
(បើស្ត្រីជា អហង្ការិនី)។
ទម្រង់ និងការបង្កើតពាក្យ
ទម្រង់ពាក្យ
ពាក្យផ្សំ
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់