វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អហិត
គុ. [អៈ-ហិត]
ដែលឥតផលប្រយោជន៍; ដែលមិនមែនជាការទំនុកបម្រុងឬផ្ចុងផ្ដើម។
ដែលឥតផលប្រយោជន៍; ដែលមិនមែនជាការទំនុកបម្រុងឬផ្ចុងផ្ដើម។
ដែលឥតផលប្រយោជន៍; ដែលមិនមែនជាការទំនុកបម្រុងឬផ្ចុងផ្ដើម។
“”
ដំណើរមិនមែនជាផលប្រយោជន៍ឬមិនមែនជាការទំនុកបម្រុង; សត្រូវ។
“”
អំពើឥតផលប្រយោជន៍។
“”
អ្នកដែលធ្វើអំពើឥតផលប្រយោជន៍ឬអ្នកដែលធ្វើឱ្យឥតផលប្រយោជន៍។
“”
(ម.ព. អហិតករ)។
“”
(ម.ព. អហិតករ)។
“”
(ម.ព. អហិតករ)។
“”
(ម.ព. អហិតករ)។
“”
ដីឥតផលប្រយោជន៍ គឺដីដែលធ្វើរបរអ្វីពុំកើត។
“”
សម្ដីឥតផលប្រយោជន៍។
“”
(ម.ព. អហិតពាក្យ)។
“”
(ម.ព. អហិតពាក្យ)។
“”
អ្នកដែលច្រើនតែនិយាយសម្ដីឥតផលប្រយោជន៍។
“”
(ម.ព. អហិតវាទិន)។
“”
(ម.ព. អហិតវាទិន)។
“”
អនុគ្រោះដោយការឥតផលប្រយោជន៍។
“”
(ម.ព. អហិតេសី)។
“”
(ម.ព. អហិតេសី)។
“”
អ្នកស្វែងរកឬត្រូវការរកតែអំពើឥតផលប្រយោជន៍។
“”
(ព.ផ្ទ. ហិត)។