អាកាស

ប្រទេសវាលល្ហល្ហេវធ្លុងត្លេវ, ទីវាលធេងទទេ, ចន្លោះធេងទទេ; លំហមេឃ; ទីឱកាសដែលមានផ្លូវខ្យល់; ចន្លោះដែលមានខ្យល់ចេញចូលបាន :

លំហមានខ្យល់, ផ្លូវខ្យល់ :

កណ្ដាប់មេឃ។

កសិណដែលមានអាកាសជាអារម្មណ៍ឬដែលយកអាកាសជាអារម្មណ៍។

គង្គានាអាកាស គឺធារទឹកឬធ្នារទឹកឯអាកាស (ទឹកក្នុងអាកាស)។

អ្នកដែលទៅតាមអាកាសបាន គឺពួកសត្វដែលហើរបាន (ប្រើដោយសន្មតតាមសម័យនិយម, អ្នកជិះយន្តហោះ ក៏គួរហៅដូច្នេះបានដែរ។

(ម.ព. អាកាសគាមិន)។

(ម.ព. អាកាសគាមិន)។

ចន្លោះដែលខ្យល់ចេញចូលបាន, ចន្លោះសម្រាប់បញ្ចេញបញ្ចូលខ្យល់; ទ្វារ; បង្អួច។

(ម.ព. អាកាសជននិន)។

ទេវតាដែលស្ថិតឬអាស្រ័យនៅនាអាកាស។

ប្រទីបឬគោមដែលអុជដាក់កណ្ដាលវាលឬគោមដែលចងព្យួរនឹងដងខ្ពស់ក្នុងទីវាល។

ទីវាល; ទីទំនេរ។

សូរគឹកកងឯអាកាសឬសូរសព្ទឯអាកាស (សូរផ្គរឬរន្ទះ)។

ផ្លូវអាកាស។

ព្រះអាទិត្យ។

(ម.ព. អាកាសទីប)។

(ម.ព. អាកាសទេស)។

ការសម្លឹងស្ទង់មើលទៅទីឆ្ងាយ, ការស្ទង់ចម្ងាយ។

(ម.ព. អាកាសពទ្ធលក្ស)។

(ម.ព. អាកាសបថ)។

ការទៅដោយអាកាសយាន។

(ម.ព. អាកាសពទ្ធលក្ស)។

កណ្ដាលអាកាស (ព.ទេ.) ឬ (ព.កា.)។

(ម.ព. អាកាសនិន្នាទ)។

(ម.ព. អាកាសស័យន៍)។

(ម.ព. អាកាសស័យន៍)។

ការដេកហាលឬសំដិលខ្លួនកណ្ដាលវាល, ការដេកហាលអាកាស។

ការផ្គងអារម្មណ៍សំដៅឆ្ពោះត្រង់ទៅរកអាកាស រំពឹងរឿយៗថា "អាកាសឥតមានទីបំផុតៗ ..." (ព.ពុ.) ជាឈ្មោះនៃអរូបជ្ឈានទី ១ក្នុងអរូបជ្ឈាន ៤)។ល។ (ព.កា.) ប្រើជា អាកាសេ "នាអាកាស, ក្នុងអាកាស" ឬ អាកាសោ, អាកាសា "អាកាស" ក៏បាន។

(ម.ព. អាកាសានញ្ចាយតន)។