វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អាគូទុយម៉ង់
ន. [អា-គូ-ទុយ-ម៉ង់]
(វេជ្ជ.) បាតុភូតនៃសរីរាង្គមិនឆ្លើយតបនឹងការប្រើឱសថ គ្រឿងពុល ឬគ្រឿងញៀន ដែលតម្រូវឱ្យប្រើពីកម្រិតទាបទៅខ្ពស់ដើម្បីទទួលបាននូវប្រសិទ្ធភាព :
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
១ ន័យនិយមន័យ
១
(វេជ្ជ.) បាតុភូតនៃសរីរាង្គមិនឆ្លើយតបនឹងការប្រើឱសថ គ្រឿងពុល ឬគ្រឿងញៀន ដែលតម្រូវឱ្យប្រើពីកម្រិតទាបទៅខ្ពស់ដើម្បីទទួលបាននូវប្រសិទ្ធភាព :
ឧទាហរណ៍
“អាគូទុយម៉ង់ថ្នាំងុយដេក តម្រូវឱ្យដំឡើងបរិមាណឱសថ ទើបទទួលបានប្រសិទ្ធភាព។”
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់