វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អាចម៍បំណះ
ន. [អាច់-បំ-ណះ]
បន្ទះដីដែលរបើកធ្លាក់តម្រួតៗប៉ះលើគ្នាព្រោះភ្ជួរ :
បន្ទះដីដែលរបើកធ្លាក់តម្រួតៗប៉ះលើគ្នាព្រោះភ្ជួរ :
បន្ទះដីដែលរបើកធ្លាក់តម្រួតៗប៉ះលើគ្នាព្រោះភ្ជួរ :
“អ្នកចម្ការគេច្រើនភ្ជួរដីពីក្នុងខែរំហើយ ហាលអាចម៍បំណះឱ្យឆ្អិនដី ដើម្បីឱ្យល្អដំណាំ (ពាក្យក្រាបទូលក្សត្រិយ៍ថា មូលនង្គ័ល)។”