វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អាត្មោបជីវិន
ន. [អា-ត្មោ-ប៉ៈ-ជី-វិន]
អ្នកចិញ្ចឹមជីវិតដោយអាស្រ័យកម្លាំងខ្លួន :
អ្នកចិញ្ចឹមជីវិតដោយអាស្រ័យកម្លាំងខ្លួន :
អ្នកចិញ្ចឹមជីវិតដោយអាស្រ័យកម្លាំងខ្លួន :
“សព្វថ្ងៃ ខ្ញុំជាអាត្មោបជីវិន ឥតមានពឹងផ្អែកកម្លាំងលើអ្នកណាទេ; (ព.កា.) អាត្មោបជីវិន ជាអ្នកប៉ិនខាងរកស៊ី ទោះបីនឿយវក់វី ក៏ពុំដែលត្អូញមួយម៉ាត់។ ជាជនចេះខំប្រឹង មិនតម្អឹងខ្លាចវិបត្តិ ធ្លាក់ត្រូវហើយកម្ចាត់ នូវទ្រព្យធនឱ្យហិនហោច។”
(បើស្ត្រីជា អាត្មោបជីវិនី។ ប្រើជា អត្តូបជីវី, អត្តូបជីវិនី)។