វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អាធ័ម
ប. [អា-ធាំ]
ពោរពេញដោយសេចក្ដីទុក្ខ។
ពោរពេញដោយសេចក្ដីទុក្ខ។
ពោរពេញដោយសេចក្ដីទុក្ខ។
“កើតទុក្ខអាណោចអាធ័ម។”
ពាក្យប្រើផ្សំជាមួយនឹងពាក្យ អាណោច :
“អាណោចអាធ័ម គឺស្រងោចលន្លោចចិត្ត ពោរពេញដោយសេចក្ដីទុក្ខឬចង្អៀតចិត្តណែនតឹងស្ទើរប្រេះទ្រូង”
ដែលពេញ, ពោរពេញ, ដែលហើមឡើង, ប៉ោងឡើង។
“”
(ម.ព. អាធម្ម ផង)។