វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អាប់ប៉ត្រាប់
គុ. [អាប់-ប៉-ត្រាប់]
ដែលអួអាប់; ប្រឡាក់ប្រឡូស, ព្រលូស, កខ្វក់ :
ដែលអួអាប់; ប្រឡាក់ប្រឡូស, ព្រលូស, កខ្វក់ :
ដែលអួអាប់; ប្រឡាក់ប្រឡូស, ព្រលូស, កខ្វក់ :
“គ្រឿងស្លៀកពាក់អាប់ប៉ត្រាប់, មនុស្សអាប់ប៉ត្រាប់, កន្លែងអាប់ប៉ត្រាប់។”
ដែលអួអាប់; ដែលប្រឡាក់ប្រឡូស :
“ស្លៀកពាក់អាប់ប៉ត្រាប់បង្អាប់ខ្លួននិងជាតិឯង។ (ព.កា.) ស្លៀកពាក់អាប់ប៉ត្រាប់ ខុសទម្លាប់គេនិយម នាំឱ្យអ្នកតូចធំ ជាតិជាមួយអាប់ឱនផង។”
(ម.ព. អាប់{¥¥}១{££} ផង)។