វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អាប័ទ
ន. [អា-បាត់]
គ្រោះកាច; អន្តរាយ; វិបត្តិ :
គ្រោះកាច; អន្តរាយ; វិបត្តិ :
គ្រោះកាច; អន្តរាយ; វិបត្តិ :
“ប្រទះលើអាប័ទ។”
(សម្រាប់ប្រើជាពាក្យកាព្យដោយកវីត្រូវការប្រើ, ដូចកាព្យថា នៅស្ងៀមស្ងាត់ៗ ស្រាប់តែអាប័ទ កើតឡើងភ្លាមៗ នាំឱ្យវាក់វិន ទាក់ទិនទីមទាម គ្រោះកាចគំរាម ឱ្យបង់ធនធាន។ គឺអាបទា ទោះខ្លួនមានគ្នា ក៏ជួយពុំបាន ព្រោះកម្មអាក្រក់ មកឆ្មក់រុញច្រាន ភិតភ័យឥតស្រាន្ត រហាមរងទុក្ខ)។