វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អាភៀន
ន. [អា-ភៀន]
ដំណាំមួយប្រភេទ ដើមតូចៗកម្ពស់ប្រហែលនឹងដើមថ្នាំជក់ឬប្រហែលនឹងដើមស្ពៃដែលចេញផ្កាហើយ, ផ្លែមានជ័រ គេយកជ័រនោះមកកូរឱ្យខាប់សម្រាប់ប្រើការជក់បឺតលេបផ្សែង (នាំឱ្យញៀនជាប់) ឬប្រើការផ្សំថ្នាំកែរោគក៏បាន :
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
១ ន័យនិយមន័យ
១
ដំណាំមួយប្រភេទ ដើមតូចៗកម្ពស់ប្រហែលនឹងដើមថ្នាំជក់ឬប្រហែលនឹងដើមស្ពៃដែលចេញផ្កាហើយ, ផ្លែមានជ័រ គេយកជ័រនោះមកកូរឱ្យខាប់សម្រាប់ប្រើការជក់បឺតលេបផ្សែង (នាំឱ្យញៀនជាប់) ឬប្រើការផ្សំថ្នាំកែរោគក៏បាន :
ឧទាហរណ៍
“នៅលើខ្នងភ្នំក្នុងប្រទេសលាវ គេដាំអាភៀនខ្លះដោយអន្លើៗ។”
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់