វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អាភៀស
កិ. [អា-ភៀស]
គេចវេះភៀសខ្លួន, ភៀសខ្លួនមិនឱ្យគេស្គាល់ :
គេចវេះភៀសខ្លួន, ភៀសខ្លួនមិនឱ្យគេស្គាល់ :
គេចវេះភៀសខ្លួន, ភៀសខ្លួនមិនឱ្យគេស្គាល់ :
“អាភៀសខ្លួនទៅពួននៅក្នុងស្រុកឆ្ងាយ។”
(ខ្មែរបុរាណប្រើជា អាពៀស ឃើញថាត្រឹមត្រូវជាង អាភៀស ដ្បិតបំប្លែងមកពី សំ. អាវេឝ, វ > ព, អេ > អៀ, ឝ > ស; បើចង់ឱ្យជិតប្រភពនៃពាក្យ គួរប្រើ អាពៀសឬអាពេស ក៏រឹតតែជិតប្រភពដើមទៅទៀត)។