វចនា.
វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម

អាយតនិបាត

ន. [អា-យ៉ៈ-តៈ-និ-បាត]

ទីបំផុតនៃនាមសព្ទដែលសម្រេចដោយវិភត្តិនាមស្រេចហើយឬពាក្យប្រែរបស់វិភត្តិនាម, ដូចជា បុរិស "បុរស" ផ្សំនឹងវិភត្តិនាមជា បុរិសោ "រីបុរស", បុរិសំ "នូវបុរស", បុរិសេន "ដែលបុរស", បុរិសស្ស "ដល់បុរស" ឬ "នៃបុរស" ជាដើម; ឱ, º, ឯន, ស្ស ឬ រី, នូវ, ដែល, ដល់, នៃ ជា អាយតនិបាត (ព.វ.)។ល។

ស្វែងយល់ពីពាក្យ

និយមន័យ

១ ន័យ
១

ទីបំផុតនៃនាមសព្ទដែលសម្រេចដោយវិភត្តិនាមស្រេចហើយឬពាក្យប្រែរបស់វិភត្តិនាម, ដូចជា បុរិស "បុរស" ផ្សំនឹងវិភត្តិនាមជា បុរិសោ "រីបុរស", បុរិសំ "នូវបុរស", បុរិសេន "ដែលបុរស", បុរិសស្ស "ដល់បុរស" ឬ "នៃបុរស" ជាដើម; ឱ, º, ឯន, ស្ស ឬ រី, នូវ, ដែល, ដល់, នៃ ជា អាយតនិបាត (ព.វ.)។ល។

ឧទាហរណ៍

“(ព.កា.) បញ្ជាក់ការប្រើអាយតនិបាត និបាតពួកនេះទាំងប៉ុន្មាន អ្នកប្រើស្មានៗច្រើនតែភ្លាត់ នៃ នូវ ដល់ ដោយគួរប្រយ័ត្ន កុំឱ្យវិបត្តិខូចសេចក្ដី។ គួរអ្នកស្រឡាញ់អក្សរជាតិ កុំប្រើឱ្យឃ្លាតចាកវិធី គួរធ្វើសម្ព័ន្ធឱ្យខ្ទេចខ្ទី ឈ្លេចឈ្លីជាមុនសិនសឹមប្រើ។ ពាក្យដល់និងនៃសេចក្ដីផ្សេង ជួនភ័ន្តវង្វែងប្រើសើៗ បែរមានសេចក្ដីប៉ះទៅលើ ក្ដីច្នេះសោះតើជាច្នោះវិញ។”

បន្តរៀនទៀត

ពាក្យដែលអ្នកអាចចូលចិត្ត

មើលទាំងអស់