វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អារក្ស
ន. [អា-រ៉ាក់]
(ម.ព. អារក្ខ)។
(ម.ព. អារក្ខ)។
(ម.ព. អារក្ខ)។
“”
ឈ្មោះល្បែងក្មេងមួយប្រភេទលេងក្នុងវេលាយប់ខែភ្លឺ, មានក្មេងម្នាក់ទទូរសំពត់អង្គុយលើត្បាល់ធំផ្កាប់ ធ្វើជារូបអារក្ស, មានក្មេងច្រើននាក់អង្គុយព័ទ្ធជុំវិញ ច្រៀងទះដៃរាយទំនុក, ក្មេងដែលអង្គុយលើត្បាល់នោះធ្វើអាការៈកិរិយាដូចជាខ្មោចអារក្សចូល (ជាល្បែងលំអក់ព័ណ៌, មានតែក្នុងសម័យពីដើម)។
“”
(ម.ព. អារក្ខទេវតា)។
“”
បិសាចរក្សាព្រៃ, ខ្មោចព្រៃ។
“”
(ម.ព. រាក្ស័ស ផង)។