វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អារញ្ញក
គុ. [អា-រ៉ាញ់-ញ៉ៈ-កៈ]
(ម.ព. អារញ្ញ)។
(ម.ព. អារញ្ញ)។
(ម.ព. អារញ្ញ)។
“”
ធូតង្គរបស់ភិក្ខុដែលត្រូវនៅតែក្នុងព្រៃ។
“”
ភិក្ខុអ្នកនៅក្នុងព្រៃ (ហៅ ភិក្ខុអារញ្ញិក ក៏បាន)។
“”
សេនាសនៈក្នុងព្រៃ។
“”
អារាមឬអាវាសក្នុងព្រៃ (វត្តក្នុងព្រៃ)។
“”
(ម.ព. អារញ្ញការាម)។
“”
ផ្លែឈើក្នុងព្រៃ (ផ្លែឈើព្រៃ)។
“”