អារាម

ប្រទេសឬទីដែលនាំទឹកចិត្តឱ្យរីករាយសប្បាយ គឺ សួន, សួនច្បារ; អាវាសដែលមានសួនច្បារនិងកុដិលំនៅនៃពួកបព្វជិត។

ខ្មែរហៅចំពោះតែទីវត្តរបស់បព្វជិតថា អារាម ឬ វត្តអារាម (ទីវត្តបានជាហៅ អារាម ព្រោះកាលពីក្នុងសម័យបុរាណព្រេងនាយ គេច្រើនយកសួនច្បារឬឱទ្យានធ្វើជាទីអាវាសសម្រាប់ពួកបព្វជិត ដូចយ៉ាងវត្ត វេឡុវ័ន (ក្នុងពុទ្ធកាល) ជាដើម; ឬពុំនោះក្នុងទីវត្តទាំងពួង គេដាំដើមឈើតូចធំមានរបៀបជាសួនច្បារឬជាឧទ្យាន ជាទីសប្បាយប្លែកជាងភូមិលំនៅរបស់ពួកគ្រហស្ថ, ដោយហេតុនេះទើបហៅថា អារាម "សួន" ឬ "ទីនាំទឹកចិត្តឱ្យរីករាយសប្បាយ, ទីសប្បាយប្លែកជាងភូមិគ្រហស្ថ")។

អ្នកសាងសួន ឬអ្នកសាងវត្ត។

(ម.ព. អារាមករ)។

(ម.ព. អារាមករ)។

ចេតិយឬស្ដូបក្នុងអារាម។

(ម.ព. អារាមចេតិយ)។

ចាងហ្វាងសួន។

(ម.ព. អារាមនាយក)។

អ្នករក្សាអារាម គឺអ្នកថែសួនឬអ្នកថែវត្ត។

(ម.ព. អារាមបាល)។

(ម.ព. អារាមបាល)។

(ម.ព. អារាមបុស្ស)។

ផ្កាក្នុងសួនឬក្នុងវត្ត។

ឈើក្នុងសួនឬក្នុងវត្ត។

ទីសួន ឬទីវត្ត។

របស់ឬអ្វីៗមានដើមឈើជាដើមដែលមាននៅក្នុងវត្ត (ព.វិ.)។

ការដាំសួនច្បារ, សិល្បៈខាងសួនច្បារ។

អ្នកដាំសួនច្បារ, អ្នកប្រកបកិច្ចការខាងការដាំឈើសម្រាប់សួនច្បារ។

(ម.ព. អារាមវប្បករ)។

(ម.ព. អារាមចេតិយ)។

ចៅអធិការវត្ត (ហៅ អាវាសាធិការ ក៏បាន) :

(ម.ព. អារាមនាយក)។