វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អាល័យ
ន. [អា-ឡៃ]
លំនៅ, ផ្ទះលំនៅ។
លំនៅ, ផ្ទះលំនៅ។
លំនៅ, ផ្ទះលំនៅ។
“”
សេចក្ដីជាប់ចិត្ត, ការកួចកាន់, ដំណើរនឹកឆ្ពោះទៅរកដោយសេចក្ដីជាប់ចិត្ត; តណ្ហា :
“ខ្ញុំខំទ្រាំនៅដោយសារមានអាល័យកូនទេ!”
ជាប់ចិត្ត, នឹកឆ្ពោះទៅរកដោយសេចក្ដីជាប់ចិត្តស្រឡាញ់ឬដោយនឹកស្ដាយ :
“អាល័យកូន, នឹកអាល័យទ្រព្យដែលវិនាសអស់។”
(ម.ព. អាឡោះ)។