វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អាសនៈ
ន. [អា-សៈ-ណៈ]
ទីអង្គុយ, កន្លែងអង្គុយ, កម្រាលឬប្រដាប់សម្រាប់អង្គុយ :
ទីអង្គុយ, កន្លែងអង្គុយ, កម្រាលឬប្រដាប់សម្រាប់អង្គុយ :
ទីអង្គុយ, កន្លែងអង្គុយ, កម្រាលឬប្រដាប់សម្រាប់អង្គុយ :
“អង្គុយលើអាសនៈស្មើគ្នា។ (ព.កា.) ច្រើនប្រើ អាសន៍ ជាង កុំអាលច្រឡាស អង្គុយដើមអាសន៍ រួចបែរជាថយ ចុះមកចុងអាសន៍ ឱ្យខ្មាសស្ដាយក្រោយ ប្រយ័ត្នកុំធ្លោយ ឱ្យខ្សោយភាពខ្លួន។”
ក្រាលកម្រាលសម្រាប់អង្គុយ។
“”
អាសនៈខាងដើមបំផុត :
“ភិក្ខុដើមអាសន៍ ភិក្ខុអ្នកអង្គុយលើអាសនៈខាងដើមគេបំផុត។”
អាសនៈទាប។
“”