វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អាសន្ន
គុ. [អា-សន់]
ជិត :
ជិត :
ជិត :
“ភ័យអាសន្ន គឺភ័យជិត គឺហេតុឬអ្វីៗដែលគួរខ្លាច នៅជិតបង្កើយ ឬតាមប្រកិតជិតមកៗ។”
ប្រញឹកប្រញាប់ហួសពេក, រួសរាន់ស្លន់ស្លោពេក។
“”
ទីជិត; ហេតុឬដំណើរ, ការធុរៈដែលមានទីជិត, ប្រថុចប្រថំ, បន្ទាន់, ប្រញឹកខ្លាំង, មមាញឹក, ទាន់ហន់ :
“មានអាសន្ន។ កុំអាលអាសន្នពេក!; ចុះអាសន្នទៅណាភ្លាមៗ?។ (ព.កា.) បញ្ជាក់អំពីមាន អាសន្ន ឱ្យប្រុងស្មារតី បើមានអាសន្ន កុំអាលភ័យស្លន់ ត្រូវប្រុងស្មារតី រំពឹងដង្វិន ឱ្យដឹងសេចក្ដី រាក់ជ្រៅវែងខ្លី រួចលៃលកភ្លាម។ល។”
កម្មជិត គឺកុសលឬអកុសល ដែលធ្វើក្នុងកាលជិតអស់ជីវិត ច្រើនតែចេញមុខឱ្យបដិសន្ធិ (ព.ពុ.)។
“”
ហេតុជិត។
“”
មរណកាល។
“”
ភ័យដែលមានក្នុងទីជិត (ភ័យអាសន្ន)។
“”
លាភដែលងាយបានភ្លាមៗ។
“”
(ម.ព. អាសន្នការណ៍)។
“”
ការក្រឬកិច្ចធុរៈយ៉ាងក្រដែលស្រាប់តែមកដល់ ងងឹតឈឹងដឹងហេតុពុំប្រាកដជារកផ្លូវឧបាយនឹងកែបានដោយលំបាក។
“”