វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អឹមអៀម
គុ., គុ.កិ. [អឹម-អៀម]
ដែលចេះតែស្ងៀមក្រអឹមអៀនប្រៀន, មិនសូវស្ដីនិយាយ ឬដែលច្រើនតែនិយាយរហ៊ឹមៗ ស្ទើរមិនហើបមាត់ (ដោយមានសេចក្ដីអៀនច្រើន) :
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
២ ន័យនិយមន័យ
១
ដែលចេះតែស្ងៀមក្រអឹមអៀនប្រៀន, មិនសូវស្ដីនិយាយ ឬដែលច្រើនតែនិយាយរហ៊ឹមៗ ស្ទើរមិនហើបមាត់ (ដោយមានសេចក្ដីអៀនច្រើន) :
ឧទាហរណ៍
“មនុស្សអឹមអៀម, សម្ដីអឹមអៀម; និយាយអឹមអៀម។”
២
(ព.ទ.បុ.) បើឃើញថាពុំគួរនិយាយកុំនិយាយ, មានអ្វីបន្តិចបន្តួចនៅជិតគួរបរិភោគទៅកុំរង់ចាំភោជនាហារដែលមិនដឹងជានៅឯណាឬមិនដឹងជាអង្កាល់នឹងបាននោះ :
ឧទាហរណ៍
“(ព.កា.) បើមិនប៉ិនស្ដី អឹមអៀមវាហី ជាការស្រួលជាង និយាយខុសៗ ប្រុសគួរចៀសវាង ទោះបីនាងៗ ក៏គួរច្នោះដែរ។ សម្ដីជាឯក ទោះចេះដឹងប្លែក ប៉ុន្តែនៅក្បែរ អ្នកប្រាជ្ញជ្រៅជ្រះ កុំស្ដីបង្វែរ ការណ៍ពិតឱ្យបែរ ជាឆ្គងទៅវិញ។”
ចំណាំការប្រើប្រាស់
(និយាយថា អិមអៀន ក៏មាន, តាមទម្លាប់ប្រើ)។
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់