អឺយ

(គួរប្រយ័ត្នក្នុងការប្រើពាក្យ អឺយ និងពាក្យ អើយ អ្ហើយ ក្នុងកាព្យនិងចម្រៀង, គឺកុំថា អឺយ ជាអើយឬអើយ ជា អឺយ ឡើយ, ដូចជាកាព្យថា បងអើយម្ដេចឡើយក៏មិនស្ដី ...ត្រូវថា បងអ្ហើយ ឬបងង៉ើយ ទើបចួនគ្នានឹង ឡើយ, កុំថា បងអឺយ ដែលត្រូវចួនគ្នានឹង ឡឺយ, ទៅវិញ កាព្យមានពាក្យ អើយ អ្ហើយ ថា ឱលោកតាអើយ សុំកុំឆ្លងឆ្លើយ ទៅរកវាអី ព្រោះវាកោងកាច កំណាចអប្រីយ៍ ក្រោយកុំស្រដី ទៅរកវាទៀត។ ត្រូវថា តាអ្ហើយ កុំថា តាអឺយ ឬតារ៉ើយ កាព្យប្រើពាក្យ អឺយ ខាងចុងចប់ថា កាព្យនេះប្រែចេញពីបាលី ខ្ញុំរាយសេចក្ដីតាមជើងកាព្យ ឱ្យចាប់ចួនគ្នាជាដរាប រាបសាចែងចប់ប៉ុណ្ណេះអឺយ។ ដូចគ្នានឹង ...ប៉ុណ្ណេះឯង ឬប៉ុណ្ណេះហោង ឬក៏ ប៉ុណ្ណេះហើយ ដែរ។ ពាក្យ អឺយ នេះជួនកាលប្រើសំឡេងថា អ្ហឺយ ក៏មាន សម្រាប់ស្រែកហៅគ្នាពីចម្ងាយ, ដូចជា បងអឺយ! អឺះបង! បងឆ្លើយថា អឺះ! បើស្រែកហៅបង្អូសសំឡេងខ្ពស់វែង ត្រូវសរសេរជា អឺ៎៎យ, អឺ៎៎ះ ក៏បាន។ ម.ព. អឺះ, អ៊ឺះ, អើយ ផង)។