វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អុង
ន. [អុង]
ពាងធំរាងក្អេងកណ្ដាល មាត់និងបាតប៉ុនគ្នា សម្រាប់ដាក់ទឹក :
ពាងធំរាងក្អេងកណ្ដាល មាត់និងបាតប៉ុនគ្នា សម្រាប់ដាក់ទឹក :
ពាងធំរាងក្អេងកណ្ដាល មាត់និងបាតប៉ុនគ្នា សម្រាប់ដាក់ទឹក :
“ងូតទឹកអស់មួយអុង; ស្ករត្នោតមួយអុង។”
លោក (សម្រាប់ខ្មែរនិយាយទៅរកឥស្សរជនឬបព្វជិតជាតិយួន) :
“អុងអញ្ជើញទៅណា?, និមន្តអុងឆាន់តែ។”