វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អុះ!
ឧ. [អុះ]
ពាក្យលាន់មាត់ ដោយខ្លាចក្រែងដួល, ក្រែងធ្លាក់ឬដោយនឹកស្ដាយ, ដោយមានក្រោធជាដើម :
ពាក្យលាន់មាត់ ដោយខ្លាចក្រែងដួល, ក្រែងធ្លាក់ឬដោយនឹកស្ដាយ, ដោយមានក្រោធជាដើម :
ពាក្យលាន់មាត់ ដោយខ្លាចក្រែងដួល, ក្រែងធ្លាក់ឬដោយនឹកស្ដាយ, ដោយមានក្រោធជាដើម :
“អុះ! ធ្លាក់ហើយ! (លាន់មាត់ថា ឱះ! ឬអោ៎ះ! ក៏មាន)។”
ពាក្យទួញឬពិលាប :
“អុះឱ! មាសម្ដាយអើយ! ...។ (ព.កា.) ថ្លែងក្ដីទុក្ខឬពិលាប អុះឱក្ដីទុក្ខ! ពីនេះទៅមុខ តើបានអ្នកណា នឹងជួយផ្គត់ផ្គង់ បម្រុងមាតា កាលមានបុត្រភ្ងា ធូរចិត្តធូរថ្លើម។ ពីថ្ងៃនេះទៅ គ្រាន់តែរស់នៅ ដោយដកដង្ហើម ក្ដីព្រាត់ប្រាសបុត្រ ស្រយុតសម្បើម អុះឱដង្ហើម ខ្ញុំអស់ថ្ងៃណា!”
(ម.ព. អុះឱ!)។
“”
(សរសេរជា ឧះ!ឬឧ៎ះ! ក៏បាន)។