វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អំណត់
គុ. [អំ-ណត់]
ដែលមានសេចក្ដីអត់ឃ្លាន, ដែលអត់បាយ :
ដែលមានសេចក្ដីអត់ឃ្លាន, ដែលអត់បាយ :
ដែលមានសេចក្ដីអត់ឃ្លាន, ដែលអត់បាយ :
“គ្រាអំណត់, ស្រុកអំណត់។”
សេចក្ដីខំអត់, ការអត់ទ្រាំ :
“មានអំណត់”
(កុំប្រើថា សេចក្ដីអំណត់ ព្រោះពាក្យនេះជានាមប្រាប់សេចក្ដីអត់ ស្រេចហើយ; បើចង់ប្រើពាក្យថា សេចក្ដី ត្រូវថា មានសេចក្ដីអត់ឬមានការអត់ ក៏គឺមានអំណត់ ហ្នឹងឯង)។ (ព.កា.) ពន្យល់ឱ្យប្រើពាក្យ អំណត់ ថា អំណត់ជានាម កុំបាច់តោងទាម ថែមពាក្យ " សេចក្ដី " ពុំនោះកុំថែម ស៊ែមពាក្យថា " ក្ដី " មកទៀតធ្វើអ្វី ឱ្យឃ្លាតចាកបែប។ (ម.ព. សេចក្ដី ផង)។