វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អំនួត
ន. [អំ-នួត]
ការពោលអួត ឬសម្ដីអួត :
ការពោលអួត ឬសម្ដីអួត :
ការពោលអួត ឬសម្ដីអួត :
“មនុស្សមានអំនួត មនុស្សអ្នកអួត”
(កុំប្រើថា សេចក្ដីអំនួត, បើត្រូវការប្រើពាក្យថា សេចក្ដី ត្រូវថា សេចក្ដីអួត ក៏គឺ អំនួត ហ្នឹងឯង)។ (ព.កា.) ពន្យល់ឱ្យប្រើពាក្យ អំនួត ថា អំនួតជានាមសព្ទ មានបែបប្រាប់ថាកុំប្រើ– "សេចក្ដី" ថែមស៊ែមលើ ទាំងកុំប្រើ "ក្ដី" ផ្សំឡើយ។ (ម.ព. សេចក្ដី ផង)។