វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អះ!
ឧ. [អះ]
សូរលាន់មាត់ ដោយក្រោធខ្លាំង, ដោយភ្ញាក់, ស្លន់, ភ្លាត់ ឬដោយថាជ្រួសជាដើម :
សូរលាន់មាត់ ដោយក្រោធខ្លាំង, ដោយភ្ញាក់, ស្លន់, ភ្លាត់ ឬដោយថាជ្រួសជាដើម :
សូរលាន់មាត់ ដោយក្រោធខ្លាំង, ដោយភ្ញាក់, ស្លន់, ភ្លាត់ ឬដោយថាជ្រួសជាដើម :
“អះ! អត់មិនបានទេអញ!; ឆ្វេង, អ៎ះស្តាំទេតើ!”