វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អ្ងែង
សព្វ. [អ្ងែង]
(ព.សា.) ហងឯង។ សម្រាប់និយាយទៅរកស្រីក្មេងឬមានសភាពស្មើគ្នាដោយស្និទ្ធស្នាល :
(ព.សា.) ហងឯង។ សម្រាប់និយាយទៅរកស្រីក្មេងឬមានសភាពស្មើគ្នាដោយស្និទ្ធស្នាល :
(ព.សា.) ហងឯង។ សម្រាប់និយាយទៅរកស្រីក្មេងឬមានសភាពស្មើគ្នាដោយស្និទ្ធស្នាល :
“ចុះអ្ងែងមិនទៅទេឬ? ចុះហងឯងមិនទៅទេឬ?; នែមេនេះ, អ្ងែងទៅណាហ្នឹង? នែមេនេះ, ហងឯងទៅណាហ្នឹង?; អ្ងែងកុំទៅអី, នៅចាំផ្ទះចុះ! ហងឯងកុំទៅអី, នៅចាំផ្ទះចុះ!”