វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អ្នកយើង
(ព.បុ.) អ្នកបួសរបស់យើងឬសមណៈរបស់យើង។
(ព.បុ.) អ្នកបួសរបស់យើងឬសមណៈរបស់យើង។
(ព.បុ.) អ្នកបួសរបស់យើងឬសមណៈរបស់យើង។
“”
ពាក្យសម្រាប់ហៅបព្វជិតដោយមិនចេញឈ្មោះ (ខ្មែរសម័យបុរាណប្រើជាពាក្យគោរព, សម័យបច្ចុប្បន្ននេះ ត្រឡប់ប្រើជាពាក្យមើលងាយទៅវិញ) :
“ហ៏! អ្នកយើងនិមន្តមកហើយ! (សម័យបុរាណ)។ អ្នកយើងអស់ហ្នឹង ខ្ជិលៗណាស់! (សម័យបច្ចុប្បន្ន)។”