វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ឥណ
ន. [អ៊ិ-ណៈ]
បំណុល។
បំណុល។
បំណុល។
“”
បរិភោគដោយជាប់បំណុល គឺការប្រើប្រាស់ឬឆាន់ចតុប្បច្ច័យដោយពុំបានពិចារណាតាមលក្ខណប្បច្ចវេក្ខណៈ (សម្រាប់បព្វជិតពុទ្ធសាសនិក)។
“”
ការជំពាក់បំណុលគេ។
“”
ដូចពាក្យ ឥណព័ន្ធ។
“”
ការរួចចាកបំណុល។
“”
(ម.ព. ឥណវន្ត)។
“”
អ្នកជាប់បំណុល គឺអ្នកជំពាក់បំណុលគេ។
“”
(ម.ព. ឥណវន្ត)។
“”
ម្ចាស់បំណុល។
“”
(ម.ព. ឥណស្សាមិក)។
“”
(ម.ព. ឥណស្សាមិក)។
“”
(ម.ព. ឥណស្សាមិក)។
“”
អ្នកជាប់បំណុល, កូនបំណុល (ឥណវន្ត)។
“”
(ម.ព. ឥណាយិក)។
“”
(វេវ. ឥណព័ន្ធន៍)។