វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ឧច្ច
គុ. [អ៊ុច-ចៈ]
ខ្ពស់; គ្រលួច, ឧត្តម។
ខ្ពស់; គ្រលួច, ឧត្តម។
ខ្ពស់; គ្រលួច, ឧត្តម។
“”
(ម.ព. ឧច្ចសយនៈ)។
“”
(ព.ពុ.) ឈ្មោះសិក្ខាបទទី៨នៃអដ្ឋង្គិកសីល ឬឈ្មោះសិក្ខាបទទី៩នៃសីលដប់ (ហៅឱ្យពេញថា ឧច្ចាសយនមហាសយនៈ) មានការវៀរទីដេកដ៏ខ្ពស់ដ៏ប្រសើរដែលទាស់នឹងបញ្ញត្តិ (ហៅកាត់ខ្លីត្រឹមតែ ឧច្ចា ក៏បាន) :
“សីលឧច្ចា។”
ត្រកូលខ្ពស់, ត្រកូលឧត្តម។
“”
(ម.ព. ឧច្ចកុល)។
“”
ភ្នំខ្ពស់។
“”
គោត្រខ្ពស់, គោត្រឧត្តម ឬឧត្តមគោត្រ។
“”
(ម.ព. ឧច្ចគោត្ត)។
“”
(ម.ព. ឧច្ចគ្រឹះ)។
“”
ផ្ទះខ្ពស់។
“”
(ម.ព. ឧច្ចគិរី)។
“”
ដើមឈើខ្ពស់។
“”
ព្រៃស្រោង។
“”
សូរស្រែកខ្លាំង; សូរហ៊ោ។
“”
ទីដេកខ្ពស់ (ប្រើជា ឧច្ចសយនា ឬ ឧច្ចាសយនា ក៏បាន)។
“”
អាសនៈខ្ពស់ (និយាយក្លាយជា ឱច្ចាសន៍ ក៏មាន, ច្រើនប្រើជា គុ.កិ. ឬ គុ. សំដៅសេចក្ដីថា “ខ្ពស់, ខ្ពស់ជាង” :
“កូន, ឯងកុំអង្គុយឱច្ចាសន៍លើចាស់ទុំ!, ទីឱច្ចាសន៍)។”
(ម.ព. ឧច្ចាសនៈ)។
“”
(ម.ព. ឧច្ចសព្ទ)។
“”