វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ឧណ្ហ
គុ. [អ៊ុន]
ក្ដៅ។
ក្ដៅ។
ក្ដៅ។
“”
ក្ដៅបន្តិចៗ, ក្ដៅសង្អន់ៗ :
“ទឹកក្ដៅឧណ្ហៗ។”
កាលឬសម័យក្ដៅ, រដូវក្ដៅ។
“”
ចិត្តក្ដៅ, ចិត្តរហេវរហាវ; ចិត្តកំពុងក្ដៅ។
“”
ទីឬកន្លែងក្ដៅ។
“”
ប្រទេសក្ដៅ។
“”
ភាវៈក្ដៅ, កម្ដៅ។
“”
អ្នកខ្លាចក្ដៅ, អ្នកដែលចាញ់ក្ដៅ។
“”
ការខ្លាចក្ដៅ។
“”
ប្រដាប់សម្រាប់ស្ទង់មើលធាតុអាកាស ដើម្បីឱ្យដឹងក្ដៅត្រជាក់; កែវស្ទង់របស់ពេទ្យសម្រាប់ស្ទង់មើលនូវអាការៈក្ដៅត្រជាក់ក្នុងរូបកាយអ្នកជំងឺ។
“”
ព្រះអាទិត្យ។
“”
ជំងឺក្ដៅ។
“”
ខ្យល់ដែលបក់ដោយទាំងចំហាយក្ដៅមកផង។
“”
វេលាក្ដៅ, ពេលកំពុងក្ដៅ។
“”
(ម.ព. ឧណ្ហកាល)។
“”
(ម.ព. ឧណ្ហចិត្ត)។
“”
អាការៈក្ដៅ។
“”
(ម.ព. ឧណ្ហរោគ)។
“”
ដែលមានក្ដៅច្រើន; ដែលចាញ់ក្ដៅ :
“ប្រទេសឧណ្ហាលុ គឺប្រទេសដែលមានក្ដៅច្រើន; មនុស្សឧណ្ហាលុ គឺមនុស្សចាញ់ក្ដៅ។”
ទឹកក្ដៅ។
“”
កក់ក្ដៅក្នុងចិត្ត, នឹកសង្ឃឹម។
“”
(ព.ផ្ទ. សីតឬសីតល)។