វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ឧទយ
ន. [អ៊ុ-ទៈ-យៈ]
ការលេចឡើង, ការរះ (នៃព្រះអាទិត្យជាដើម) ; សេចក្ដីចម្រើន; ចំណេញ :
ការលេចឡើង, ការរះ (នៃព្រះអាទិត្យជាដើម) ; សេចក្ដីចម្រើន; ចំណេញ :
ការលេចឡើង, ការរះ (នៃព្រះអាទិត្យជាដើម) ; សេចក្ដីចម្រើន; ចំណេញ :
“ឧទ័យនៃព្រះអាទិត្យ, ឧទ័យនៃព្រះចន្ទ្រ។”
រះ :
“ព្រះអាទិត្យឧទ័យ គឺព្រះអាទិត្យរះ។”
ឋានន្តរនៃមន្ត្រី :
“ដូចជា ឧទ័យធិរាជ (< ឧទយ + អធិរាជ, គួរជា ឧទយាធិរាជ),ឧទ័យវង្សា, វង្សាឧទ័យ, ធម៌ឧទ័យ, ជំនិតឧទ័យ, ភក្ដីឧទ័យ។”
ពេលថ្ងៃរះ (អរុណោទ័យ ឬ សុរិយោទ័យ)។
“”
ប្រទេសថ្ងៃរះ គឺប្រទេសដែលនៅខាងកើតគេបំផុត។
“”
(ម.ព. ឧទយប្បទេស)។
“”
ភាពនៃថ្ងៃរះ; ដំណើរចំណេញ; ភាពនៃសេចក្ដីចម្រើន។
“”
ការបានចំណេញ; ការបានសេចក្ដីចម្រើន។
“”
(ម.ព. ឧទយកាល)។
“”
(ម.ព. ឧទយកាល)។
“”
(ព.ផ្ទ. អស្តង្គត)។