វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ឧទានសព្ទ
[អ៊ុ-ទា-នៈ-ស័ប]
សព្ទជាឧទាន; សូរសំឡេងឧទាន :
សព្ទជាឧទាន; សូរសំឡេងឧទាន :
សព្ទជាឧទាន; សូរសំឡេងឧទាន :
“(ព.កា.) ឧទានសព្ទ សម្ដីថ្លែងប្រាប់ ឱ្យបានដឹងថា បន្លឺឮៗ ជាសព្ទសញ្ញា អ្នកឮយល់ថា ព្រួយឬត្រេកអរ។ ព្រះពុទ្ធគ្រប់អង្គ បានត្រាស់ភ្លាមទ្រង់ បន្លឺអំណរ ថាអញបានរួច ផុតការណ៍វឹកវរ ជរានិងមរណ៍ ក៏អស់មានហើយ។ ដ្បិតអញបានឆ្លង រួចផុតរំលង សាគរដល់ត្រើយ អម្រឹតនិញ្វន ត្រឹមជាតិនេះហើយ ឱសុខស្ងប់អើយ យូរណាស់ទើបបាន!ល។”
(ព.វ.) សូរលាន់មាត់ឬសម្រែកសត្វជាដើម, ដូចជា អា៎!, អូ៎យ!, យី!, យីអើ!; ខ្វកៗ! ចេចៗ! ជាដើមហៅថា ឧទាន ក៏បាន (ប្រើអក្សរសង្ខេបក្នុងវចនានុក្រមនេះ ថា ឧ.)។
“”