វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ឧទ្ទិស
កិ. [អ៊ុត-ទឹស]
សំដៅទៅរក, សំដៅចំពោះ, ឆ្ពោះត្រង់, តម្រង់ទៅរក; បម្រុងត្រង់, បម្រុងចំពោះ, ធ្វើបម្រុងឬដើម្បី :
សំដៅទៅរក, សំដៅចំពោះ, ឆ្ពោះត្រង់, តម្រង់ទៅរក; បម្រុងត្រង់, បម្រុងចំពោះ, ធ្វើបម្រុងឬដើម្បី :
សំដៅទៅរក, សំដៅចំពោះ, ឆ្ពោះត្រង់, តម្រង់ទៅរក; បម្រុងត្រង់, បម្រុងចំពោះ, ធ្វើបម្រុងឬដើម្បី :
“ឧទ្ទិសសង្ឃ គឺចំពោះសង្ឃ។ ឧទ្ទិសផលបុណ្យចំពោះទៅមតកបុគ្គល គឺបញ្ចេញវាចាផ្សាយផលបុណ្យចំពោះទៅអ្នកដែលធ្វើមរណកាលទៅហើយ។ (ព.កា.) ពុទ្ធសាសនា ឱ្យបុត្រធីតា ឬញាតិសន្តាន ឧទ្ទិសភាគផល កុសលបុណ្យទាន ឆ្ពោះអ្នកចែកឋាន បាត់បង់ទៅហើយ។”
បញ្ចេញវាចាផ្សាយផលបុណ្យចំពោះទៅអ្នកដែលធ្វើមរណកាលទៅហើយ :
“(ព.កា.) ពុទ្ធសាសនា ឱ្យបុត្រធីតា ឬញាតិសន្តាន ឧទ្ទិសភាគផល កុសលបុណ្យទាន ឆ្ពោះអ្នកចែកឋានបាត់បង់ទៅហើយ។”