វចនា.
វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម

ឧទ្ទិស

កិ. [អ៊ុត-ទឹស]

សំដៅទៅរក, សំដៅចំពោះ, ឆ្ពោះត្រង់, តម្រង់ទៅរក; បម្រុងត្រង់, បម្រុងចំពោះ, ធ្វើបម្រុងឬដើម្បី :

ស្វែងយល់ពីពាក្យ

និយមន័យ

២ ន័យ
១

សំដៅទៅរក, សំដៅចំពោះ, ឆ្ពោះត្រង់, តម្រង់ទៅរក; បម្រុងត្រង់, បម្រុងចំពោះ, ធ្វើបម្រុងឬដើម្បី :

ឧទាហរណ៍

“ឧទ្ទិសសង្ឃ គឺចំពោះសង្ឃ។ ឧទ្ទិសផលបុណ្យចំពោះទៅមតកបុគ្គល គឺបញ្ចេញវាចាផ្សាយផលបុណ្យចំពោះទៅអ្នកដែលធ្វើមរណកាលទៅហើយ។ (ព.កា.) ពុទ្ធសាសនា ឱ្យបុត្រធីតា ឬញាតិសន្តាន ឧទ្ទិសភាគផល កុសលបុណ្យទាន ឆ្ពោះអ្នកចែកឋាន បាត់បង់ទៅហើយ។”

២

បញ្ចេញវាចាផ្សាយផលបុណ្យចំពោះទៅអ្នកដែលធ្វើមរណកាលទៅហើយ :

ឧទាហរណ៍

“(ព.កា.) ពុទ្ធសាសនា ឱ្យបុត្រធីតា ឬញាតិសន្តាន ឧទ្ទិសភាគផល កុសលបុណ្យទាន ឆ្ពោះអ្នកចែកឋានបាត់បង់ទៅហើយ។”

បន្តរៀនទៀត

ពាក្យដែលអ្នកអាចចូលចិត្ត

មើលទាំងអស់