វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ឧបច្ឆេទក—
[អ៊ុ-បុ័ច-ឆេ-ទៈ-កៈ—]
(ម.ព. ឧបច្ឆេទក) បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ។
(ម.ព. ឧបច្ឆេទក) បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ។
(ម.ព. ឧបច្ឆេទក) បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ។
“”
សេចក្ដីស្លាប់មុនកំណត់អាយុគឺ ស្លាប់ដោយឧបច្ឆេទកកម្មមកផ្ដាច់អាយុ (ព.ពុ.)។
“”
(ព.ពុ.) អកុសលកម្មពីព្រេងនាយដែលអន្ទោលជាប់តាមមកចេញមុខឱ្យផលផ្ដាច់ជីវិត :
“(ព.កា.) ថា រីឧបច្ឆេទកកម្ម រង់ចាំផ្ដល់ផលផ្ដាច់ជីវិត គឺទោសបាណាតិបាតពិត ដែលញ៉ាំងជីវិតគេឱ្យខ្លី។ បាណាតិបាតកម្មកាច អាចផ្ដាច់ជីវិតកូនក្មេងខ្ចី មិនឱ្យរស់យូរតើព្រោះអ្វី? ព្រោះថ្វីដៃខ្លួនក្នុងបុព្វេ។”
(ម.ព. ឧបឃាតកកម្ម)។